Τα συνδικάτα από μέρος της κρίσης, πρωταγωνιστές της λύσης

Κείμενο της Κ. Κούνεβα στην έρευνα της εφημερίδας Documento (28/1/2018) για τα Συνδικάτα

Γιατί οι εργαζόμενοι εγκαταλείπουν  τα συνδικάτα; Ή μήπως τα συνδικάτα εγκαταλείπουν τους εργαζόμενους; Φταίνε τα ίδια, με τις παιδικές και γεροντικές αρρώστιες τους (γραφειοκρατία, κομματικοποίηση, έλλειψη δημοκρατίας) που δεν μπορούν να υπερασπίσουν βασικά δικαιώματα  ; Ή μήπως έγιναν  όλα αντίστροφα; Δηλαδή, η υποβάθμιση του εργατικού δικαίου από τις συντηρητικές  κυβερνήσεις και τους μεγάλους εργοδότες  οδήγησαν τα συνδικάτα σε παρακμή; Ερωτήματα που θυμίζουν το ψευτοδίλημμα: η κότα έκανε  το αβγό, ή το αβγό την κότα;

 Η πραγματικότητα είναι  πιο περίπλοκη. Τα συνδικάτα έχουν εδώ και δεκαετίες τα προβλήματα που τους καταλογίζουμε.  Δεν προσαρμόστηκαν στις  αλλαγές στην παραγωγή και στην εργασία που φέρνει η παγκοσμιοποίηση. Βρέθηκαν απροετοίμαστα απέναντι στην οργανωμένη επίθεση που εξαπέλυσαν ο νεοφιλελευθερισμός, οι συντηρητικές κυβερνήσεις, το κεφάλαιο.

Δείτε τα στοιχεία στην Ε.Ε. Στις χώρες που με κυβερνητικές αποφάσεις  οι συλλογικές συμβάσεις αποδυναμώθηκαν υπέρ των ατομικών, όπου ο εργαζόμενος στέκεται μόνος και αδύναμος απέναντι στον εργοδότη,  η  συμμετοχή στα συνδικάτα μειώθηκε ακόμη και κάτω από το 20%. Δεν είναι κανένα μυστήριο.  Τι νόημα έχει για τον εργαζόμενο το  συνδικάτο, όταν  ξέρει ότι βασικά δικαιώματα-  μισθός, ωράριο, ασφάλεια, προστασία από απολύσεις- ρυθμίζονται με νόμους ή  μονομερώς από τους εργοδότες, και όχι από ελεύθερες διαπραγματεύσεις εργοδοτικών και εργατικών ενώσεων;

Ωστόσο, στην ίδια την Ευρώπη έχουμε και αντίστροφα παραδείγματα. Όπως της Σουηδίας. Όπου τα συνδικάτα είναι ισχυρά και πετυχαίνουν αυξήσεις μισθών και βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, οι οικονομίες απέφυγαν την κρίση ή τη διαχειρίστηκαν καλύτερα.

Κι αυτό είναι το  ζητούμενο. Να κάνουμε τα συνδικάτα  από παράγοντα της κρίσης, πρωταγωνιστές της λύσης.

Μ’ όλα τους τα προβλήματα, τα συνδικάτα παραμένουν η μόνη άμυνα των  εργαζόμενων.  Πρέπει να αλλάξουν βαθιά για να ξανακερδίσουν τους εργαζόμενους; Φυσικά. Αλλά το πώς θα αλλάξουν πρέπει να το αποφασίσουν οι ίδιοι. Ούτε οι κυβερνήσεις ούτε οι επιχειρήσεις . Είτε το θέλουμε είτε όχι,  οι νέες γενιές εργαζομένων είναι αυτές που θα κάνουν τις μεγάλες μεταβολές, όσο πείθονται πως η μόνη προστασία από την αυθαιρεσία των ατομικών συμβάσεων είναι η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο: 

Η χαμένη τιμή του συνδικαλισμού