«Οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης θερίζουν ό,τι έσπειραν…»

Η παρέμβαση της  Κ. Κούνεβα στη  διεθνή συνάντηση ενάντια στον φασισμό και  τον ρατσισμό, 14-15 Οκτώβρη, στην Αθήνα 

«Πώς συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στον φασισμό», ήταν  το θέμα της συζήτησης με την οποία ξεκίνησε η Διεθνής Συνάντηση ενάντια στον φασισμό και στον ρατσισμό, που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ στην Αθήνα, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου.
Στη συζήτηση, εκτός από την Κ. Κούνεβα, συμμετείχαν οι: Μαρία Κασκαρίκα, μητέρα του φοιτητή Αλέξη Λάζαρη που δέχθηκε επίθεση από τάγμα εφόδου της ΧΑ, Κριστίν Μπούχολτζ, Aufstehen gegen Rassismus, βουλευτίνα της Die Linke, Βανίνα Τζιουντιτσελί, Γαλλία, στέλεχος του NPA, Κώστας Μανταίος, πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, Μάριος Σούσσης, πρόεδρος Συλλόγου Απογόνων Θυμάτων Ολοκαυτώματος, Κατερίνα Θωίδου, δημοτική Σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη και Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας.
Ολόκληρη η παρέμβαση της Κ. Κούνεβα έχει ως εξής:
«Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Χαίρομαι πολύ που είμαι ανάμεσά σας. Και σας συγχαίρω για τον επίμονο αγώνα σας ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό. Κανονικά αυτή τη συζήτηση δεν  έπρεπε να την κάνουμε. Δεν έπρεπε να υπάρχει ανάγκη να την κάνουμε.
Εδώ και πενήντα χρόνια υπάρχει μια διεθνής σύμβαση του ΟΗΕ που την έχουν υιοθετήσει όλα τα κράτη μέλη. Αυτή η Διεθνής Σύμβαση αντιμετωπίζει τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και επιβάλει σε κάθε κράτος όχι μόνο να απέχει το ίδιο από ρατσιστικές πολιτικές, αλλά και να διώκει ποινικά άτομα και  οργανώσεις που προπαγανδίζουν τον ρατσισμό και τον έχουν  επίσημη πολιτική τους. 
Έχουμε  διεθνείς συμβάσεις που καταδικάζουν τον ρατσισμό. Έχουμε Παγκόσμιες Ημέρες κατά  του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, κατά του φασισμού και του αντισημιτισμού. Έχουμε και εθνικές νομοθεσίες που υποτίθεται ότι τιμωρούν ποινικά τα κηρύγματα μίσους και τις ενέργειες εναντίον ανθρώπων διαφορετικής εθνικότητας,  χρώματος , θρησκείας, φύλου, σεξουαλικού  προσανατολισμού.
Εμπόδισαν όλα  αυτά τη νέα άνοδο του ρατσισμού και του φασισμού στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;
Δυστυχώς, ΟΧΙ!

Στο ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο, που είμαι μέλος  του,  έχουμε  δυο πολιτικές  ομάδες με 82 μέλη, την ομάδα που έφτιαξε ο Φάρατζ και αυτήν που έφτιαξε η Λεπέν, που φιλοξενούν ευρωβουλευτές με ανοιχτά  ρατσιστικές και  φασιστικές απόψεις. Κι  αυτό χωρίς  να υπολογίζουμε τους τρεις  της Χρυσής Αυγής, που είναι  στους  Μη Εγγεγραμμένους.

Είδαμε  τι έγινε στη Γαλλία, στη Γερμανία και  αλλού, όπου ακροδεξιά κόμματα με θέσεις κατά των μεταναστών πέτυχαν ψηλές εκλογικές επιδόσεις. Το χειρότερο είναι ότι τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων, αντί να οδηγήσουν τα υπόλοιπα  κόμματα  σε μια καθαρή αντίδραση καταδίκης του ρατσισμού προκαλούν το αντίθετο: στρέφουν σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα πιο  δεξιά. Ιδιαίτερα τα συντηρητικά κόμματα  πέφτουν στον πειρασμό  να «δανειστούν» αντι-μεταναστευτικές πολιτικές των ακροδεξιών κομμάτων, με σκοπό να ξανακερδίσουν ψηφοφόρους που έχασαν.

Για την  Ελλάδα δεν θα  πω κάτι  που δεν  το ξέρετε ήδη. Εδώ και 2,5 χρόνια είναι σε εξέλιξη η δίκη  της Χρυσής Αυγής. Έχουν γίνει τρομερές αποκαλύψεις για την πραγματική δολοφονική της φύση, για το μίσος  και τις οργανωμένες  επιθέσεις  εναντίον μεταναστών. Κι όμως, πριν  μια εβδομάδα είχαμε νέο  πογκρόμ  κατά μεταναστών εργατών στον Ασπρόπυργο. Είχαμε και πολλές άλλες επιθέσεις από συμμορίες φασιστών, σε  άλλες  περιοχές της χώρας, από την αρχή του χρόνου. Και  την  επίθεση στον σπουδαστή Αλέξη Λάζαρη πριν μερικούς μήνες.

Από τις  συλλήψεις  που έγιναν για τις επιθέσεις στον Ασπρόπυργο βλέπουμε ότι οι ρατσιστικές  συμμορίες  στρατολογούν  νέα παιδιά, μόλις 17 και 18 χρονών. Πώς γεννήθηκε το μίσος για τους μετανάστες στις ψυχές  αυτών των παιδιών; Γιατί τους βλέπουν σαν εχθρούς; Τι ξέρουν για τον φασισμό και για την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε στην Ευρώπη; Ποιος τους διδάσκει να μισούν, να  χτυπούν, να δολοφονούν; Ποιος τους οπλίζει; Τι τους υπόσχεται; Πώς ζουν  οι ίδιοι; Και τι τους κάνει να πιστεύουν ότι  για όλα τους τα προβλήματα μπορεί να φταίνε οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι μελαψοί άνθρωποι, οι μουσουλμάνοι;

Ο ρατσισμός είναι ο απόλυτος σκοταδισμός. Είναι τύφλωση. Καταστρέφει την κοινή  λογική που έχει κάθε ανθρώπινο πλάσμα και ξεριζώνει το καλό  που, όπως εγώ πιστεύω, έχει μέσα του κάθε άνθρωπος. Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, το πρώτο μέτρο στον αγώνα κατά του ρατσισμού είναι μια βαθιά αντιρατσιστική και αντιφασιστική παιδεία. Από τις μικρές κιόλας ηλικίες.

Στην Ευρώπη ολόκληρες γενιές μετά τον Δεύτερο  Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλωσαν μέσα σε μια ύποπτη σιωπή για την ιστορία και την εγκληματική φύση του φασισμού. Σε ορισμένες χώρες τα συντηρητικά κόμματα δεν έκοψαν ποτέ τους κρυφούς ή φανερούς δεσμούς τους με φασιστικές  δυνάμεις. Και άλλες  χώρες φέρθηκαν με βαρβαρότητα στις  κοινωνίες των πρώην αποικιών τους και καλλιέργησαν  στις δικές τους κοινωνίες, τις «λευκές» και ευρωπαϊκές, ένα αίσθημα ανωτερότητας για  τους εαυτούς τους και περιφρόνησης για  τους «καθυστερημένους» λαούς των αποικιών.

Ας μη γελιόμαστε. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, που βλέπουν σοκαρισμένες την άνοδο  της ακροδεξιάς, θερίζουν ό,τι έσπειραν. Ο  ρατσισμός που σηκώνει κεφάλι είναι αποτέλεσμα και  των δικών τους πολιτικών. Της άγριας εκμετάλλευσης  των φτωχών χωρών. Των πολεμικών επεμβάσεων που  έχουν διαλύσει ολόκληρες  χώρες.  Της αντιμεταναστευτικής τους πολιτικής. Των κλειστών συνόρων για  τους πρόσφυγες  που  μένουν  εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, στην Ιταλία, αλλά και στην Τουρκία  του Ερντογάν.

Ο αγώνας μας κατά του ρατσισμού είναι μακρύς. Και θα γίνει  με πολλούς τρόπους. Με τις πολύ απλές, μικρές, καθημερινές ενέργειες του καθενός μας, όπως με το  να προσφέρουμε ένα πιάτο φαί στους πρόσφυγες. Αλλά και  με πολύ σημαντικές πολιτικές ενέργειες, στις οποίες χωράνε πολλές δυνάμεις και, κυρίως, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Δεν θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Ξέρω ότι πολλοί από σας κάνετε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ, στο κόμμα που εκπροσωπώ στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτό είναι δικαίωμά σας. Όμως, πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου  πως, σε αυτόν τον αγώνα, στον αγώνα κατά του ρατσισμού και του φασισμού δεν περισσεύει κανείς. Πιστεύω βαθιά ότι αυτά που μας ενώνουν είναι  περισσότερα. Και – για να μη  λέω πράγματα γενικά  και αυτονόητα- νομίζω ότι μπορούμε και πρέπει να συμφωνήσουμε  στις πολύ άμεσες προτεραιότητες. Ποιες  είναι αυτές;

Πρώτη και σπουδαιότερη  η καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.  Πρέπει να εξασφαλίσουμε με κάθε  τρόπο μια δικαστική  απόφαση που θα οδηγεί στη  διάλυσή της. Η πολιτική  αγωγή χρειάζεται τη στήριξή  μας. Και την οικονομική. Προσωπικά κάνω ό,τι μπορώ για να υπάρξει βοήθεια και από  τους προοδευτικούς Ευρωβουλευτές.

Δεύτερο, προσωπικά συμφωνώ με το αίτημά  σας για  το κλείσιμο των γραφείων της νεοναζιστικής οργάνωσης, που χρησιμοποιούνται για  εκπαίδευση τραμπούκων.

Τρίτο, πιστεύω ότι οι διεθνείς συμβάσεις και οι νόμοι  που τις  επικυρώνουν δίνουν στη  δικαιοσύνη τα όπλα για να  προχωρήσει στη διάλυση κάθε οργανωμένης ρατσιστικής συμμορίας.

Τέταρτο, παλεύουμε για να  ανοίξουν τα σύνορα, για να αποκτήσει η  Ευρώπη μια πραγματική πολιτική ασύλου, για να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις των χωρών για τη μετεγκατάσταση των προσφύγων. Αλλά  ξέρουμε ότι στην  πράξη τα πράγματα μπορεί να  γίνουν χειρότερα.  Χιλιάδες πρόσφυγες μπορεί να  μείνουν  εγκλωβισμένοι  για χρόνια στα νησιά και στην  υπόλοιπη χώρα.

Πρέπει, λοιπόν, να  ξαναζεστάνουμε το κίνημα αλληλεγγύης που το  2015 έκανε  τον  κόσμο  να  μιλάει για τον  ανθρωπισμό της ελληνικής κοινωνίας.  Φοβάμαι ότι  αν  δεν πάει πρώτο το κίνημα αλληλεγγύης κοντά στους εγκλωβισμένους πρόσφυγες,  να  τους βοηθήσει να ενταχθούν, να  δουλέψουν, να στείλουν τα  παιδιά τους στα σχολεία, θα πάνε πρώτα οι ρατσιστές, κρυφοί και φανεροί. Και ξέρουμε ότι δεν θα πάνε  για καλό.

Σας ευχαριστώ και καλή δύναμη  στον κοινό μας αγώνα για ανθρωπιά και αγάπη».