«Οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας δεν είναι φαινόμενο σύγχρονο»

Στην 1η συνεδρίαση του 2017 της Επιτροπής FEMM, Επιτροπή Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων, στις 9/1/17, παρουσιάστηκε η γνωμοδότηση του João PIMENTA LOPES (GUE/NGL) για τις συνθήκες εργασίας και την επισφαλή εργασία.

Στην συνεδρίαση τόνισα την αποτυχία της πολιτικής “flexicurity”, ειδικά στην Ελλάδα. Η λεγόμενη “ευελιξία με ασφάλεια” ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, εξαιτίας των δανειακών συμβάσεων που -κατόπιν συγκεκριμένων υποδείξεων από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης-  απορρύθμισαν παντελώς τις εργασιακές συνθήκες.  Καλλιεργήθηκε λοιπόν στη χώρα μου – και σε άλλες βεβαίως ευρωπαϊκές χώρες- ένας φθηνός εργατικός πληθυσμός, με περιορισμένες δυνατότητες αντίστασης εξαιτίας του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας.

Ολόκληρη η παρέμβασή μου:

«Ευχαριστώ πρόεδρε,

Να δώσω κι εγώ με τη σειρά μου συγχαρητήρια στο συνάδελφο Ζοάο για την δουλειά που έκανε για τη γνωμοδότηση αυτήν. Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν και στο συνάδελφο Συλικιώτη που συνέταξε την έκθεση για λογαριασμό της επιτροπής Απασχόλησης.

Ένα σύντομο σχόλιο κι από εμένα, αν και δεν ανήκω στους σκιώδεις εισηγητές. Έχω όμως ζήσει -και πληρώσει ακριβά- το τίμημα της επισφαλούς εργασίας.

Ξέρετε, οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας δεν είναι φαινόμενο σύγχρονο. Για τις γυναίκες, οι συνθήκες εργασίας ήταν πάντα “επισφαλείς”, πληρωνόντουσαν λιγότερο, ήταν οι πρώτες που απολύονταν. Πιο επισφαλείς ήταν οι δουλειές εκείνες που θεωρούνταν πως ήταν “επέκταση της γυναικείας τους φύσης”, όπως για παράδειγμα οι θέσεις στον τομέα του καθαρισμού ή της φροντίδας. Γυναίκες εργαζόμενες, αόρατες, προσωρινές, όχι μόνο για την εργοδοσία, αλλά και για τη νομοθεσία που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δεν τις προστάτευε στο παρελθόν και ακόμα και σήμερα δεν προστατεύει.

Αυτό που σήμερα καλούμαστε να διαχειριστούμε είναι η αποτυχία της πολιτικής “flexicurity”- φλεξικιούριτι, ειδικά για την Ελλάδα. Η λεγόμενη “ευελιξία με ασφάλεια” ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, εξαιτίας των δανειακών συμβάσεων που -κατόπιν συγκεκριμένων υποδείξεων από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης-  απορρύθμισαν παντελώς τις εργασιακές συνθήκες.  Καλλιεργήθηκε λοιπόν στη χώρα μου – και σε άλλες βεβαίως ευρωπαϊκές χώρες- ένας φθηνός εργατικός πληθυσμός, με περιορισμένες δυνατότητες αντίστασης εξαιτίας του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας. Πως θα βάλουμε ένα στοπ στην επισφαλή εργασία λοιπόν; Προφανώς, δεν γίνονται θαύματα από τη μια μέρα στην άλλη. Είμαι όμως αισιόδοξη πως θα τα καταφέρουμε. Γιατί στα 2μιση χρόνια της θητείας μας έχουμε καταφέρει να εγκρίνουμε μια σειρά από κείμενα που είναι σε καλή κατεύθυνση, όσον αφορά την προστασία των εργαζομένων. Όπως για παράδειγμα η πλατφόρμα για την αδήλωτη εργασία, η έκθεση για το οικιακό προσωπικό και τώρα, όπως θέλω να ελπίζω, θα υιοθετήσουμε με μεγάλη πλειοψηφία την έκθεση και τις γνωμοδοτήσεις για την επισφαλή εργασία. Στα συνεχή κύματα αμφισβήτησης των αξιών της Ένωσης, το Κοινοβούλιο οφείλει να διασφαλίσει με κάθε τρόπο το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αν θέλουμε να μιλάμε για ένα αληθινά κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης. «