«Τι άλλα επιχειρήματα να βρούμε για να παρθούν μέτρα για την βία κατά των γυναικών; Γιατί τα λογικά επιχειρήματα  δεν τ’ ακούν»

Στην Αλεξανδρούπολη, προσκεκλημένη του Συμβουλευτικού Κέντρου Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας του Δήμου Αλεξανδρούπολης, βρέθηκε το Σάββατο (10/12/2016) η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνα Κούνεβα, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε με θέμα: «Βία κατά των Γυναικών: Ένα διαρκές έγκλημα χωρίς τιμωρία».

Στην εκδήλωση μίλησαν ο Δημήτρης Στεφανίδης, κοινωνιολόγος του Συμβουλευτικού Κέντρου, η Παναγιώτα Παρδαλίδου-Δουλάμη, Πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας-Παραρτήματος Αλεξανδρούπολης και η Δήμητρα Μιχαλοπούλου, Δικηγόρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αλεξανδρούπολης.

Το Συμβουλευτικό Κέντρο έχει συμπληρώσει 3 χρόνια λειτουργίας και έχει βοηθήσει περισσότερες από 250 γυναίκες που έχουν υποστεί βία. Το 70% αυτών ήταν θύματα έμφυλης βίας. Μεγάλο ποσοστό κατήγγειλαν τους δράστες που παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη. Τα θύματα είναι γυναίκες 25-45 ετών, δευτεροβάθμιας και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και το 50% εργαζόμενες.

Οι θύτες, άνδρες 35-55 ετών, Έλληνες, απόφοιτοι Λυκείου, εργαζόμενοι στο μεγαλύτερο ποσοστό, 1 στους τρεις άνεργοι, και 1 στους 4 ανώτατης εκπαίδευσης.

Σε γιορτινές περιόδους έχουμε αύξηση της έμφυλης βίας κατά 30%.

Η Κ. Κούνεβα μίλησε για την επιτακτική ανάγκη της επικύρωσης της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, δίνοντας έμφαση στην αναγκαιότητα εύρεσης και άλλων επιχειρημάτων για να παρθούν μέτρα σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Χαρακτηριστικά είπε:

«Προσπαθούμε να δούμε τι άλλα επιχειρήματα πρέπει να βρούμε ώστε να παρθούν μέτρα σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Γιατί τα λογικά επιχειρήματα ξέρετε, δεν τα ακούν.

Μερικές φορές, όσο και σε όσους μιλάμε για την έμφυλη βία , μας αντιμετωπίζουν με κυνισμό, σαν να είμαστε γραφικοί. Κι αυτό που μας προβάλλουν σαν επιχείρημα για να μην πάρουν μέτρα είναι τα λεφτά!

Ένα λοιπόν από τα πράγματα, που θα βάλουμε μέσα στην έκθεση είναι να αποκαλύψουμε το ψέμα του υψηλού κόστους: εκτός από το ψυχολογικό κόστος για τους πολίτες τους, το πραγματικό οικονομικό κόστος που προκύπτει από την άσκηση βίας εις βάρος των γυναικών είναι τεράστιο.

Οι άμεσες και έμμεσες δαπάνες που προκύπτουν όταν ασκείται βία ανέρχονται σήμερα στα 34 δισεκατομμύρια ευρώ, για τα 47 κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Και ελπίζουμε και μ’ αυτό το επιχείρημα να πείσουμε τις κυβερνήσεις, που συνήθως είναι πιο ευαίσθητες στον ήχο του χρήματος,  να προχωρήσουν ταχύτερα στην κύρωση.»

Η δήλωση της στο reportal.gr:

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα στο reportal.gr

Ολόκληρη η ομιλία της:

«Καλησπέρα σας κι από εμένα!

Πριν ξεκινήσω, να ευχαριστήσω για τις ουσιαστικές εισηγήσεις τους την κα Παρδαλίδου-Δουλάμη, την κα Μιχαλοπούλου και τον κo Στεφανίδη.

Ήδη κάποια σημεία των παρεμβάσεών τους με κάλυψαν, οπότε θα είμαι σύντομη.

Φτάνουμε στο τέλος του 2016 σε μερικές ημέρες κι ελπίζω να ήταν μια καλή χρονιά για εσάς, την οικογένεια, τους φίλους και το περιβάλλον σας.

Κοιτώντας αυτή τη χρονιά που μας πέρασε, βλέπουμε ότι είχαμε μερικά σπουδαία κατορθώματα.

 Όπως για παράδειγμα,

– Αστρονόμοι ανακάλυψαν ακόμη έναν πλανήτη στο Ηλιακό μας Σύστημα, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο κάθε 15.000 χρόνια.

– Ερευνητές κατασκεύασαν μια νέα φορητή συσκευή  σε μέγεθος στυλό που μπορεί να εντοπίσει καρκινικά κύτταρα σε ιατρεία και χειρουργεία.

-Πανεπιστήμιο στη Νέα Νότια Ουαλία εφηύρε ένα πλήρως εμφυτεύσιμο βιονικό μάτι.

-Κινέζοι επιστήμονες ανακάλυψαν τρόπο να δημιουργηθεί ηλεκτρισμός από τις σταγόνες της βροχής.

Και ενώ η επιστήμη προχωρά και εξελίσσεται, μέσα από τον άνθρωπο, ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει εξελιχθεί αρκετά.

Δεν έχει εξελιχθεί ηθικά, δεν έχει ακόμη εκπαιδευτεί να σέβεται και να εκτιμά τον διπλανό του και το άλλο φύλο.

Ξέρετε, όταν μιλάμε για έμφυλη βία, μιλάμε για το πιο διαδεδομένο έγκλημα στον κόσμο, που πλήττει τη ζωή , την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του μισού πληθυσμού της γης.

Δυστυχώς, διαπερνά όλους τους πολιτισμούς, όλες τις χώρες, όλες τις κοινωνίες. 

Μία στις τρεις γυναίκες πέφτουν θύματα βίας στην Ευρώπη. Βίας σεξουαλικής, φραστικής, σωματικής, ψυχολογικής. Και δεν ασκείται πάντα πίσω από κλειστές πόρτες των νοικοκυριών.

Σκεφτείτε πως σχεδόν οι μισές γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν δηλώσει πως έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας στο χώρο που εργάζονται. Μία από αυτές είμαι κι εγώ, γιατί αποκάλυψα την απλήρωτη εργασία. Γιατί ήμουν γυναίκα, μετανάστρια, συνδικαλίστρια. 

Μπορούν όμως να αποτραπούν περιστατικά βίας, όπως το δικό μου;

Φυσικά! Με την εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Γιατί είναι το πρώτο δεσμευτικό, διεθνές νομικό εργαλείο κατά της βίας.  Επικεντρώνεται σε τέσσερα βασικά θέματα:

-στην πρόληψη της βίας,

-στην προστασία των θυμάτων,

-στη δίωξη των δραστών και,

-στην παρακολούθηση

Όμως είναι σημαντική και για άλλον ένα λόγο. Γιατί προβλέπει ένα σύστημα παροχής ασύλου με βάση το φύλο. Η υποχρέωση προστασίας των γυναικών περιλαμβάνει και το δικαίωμα διεθνούς προστασίας.

Γυναίκες θύματα βίας μπορούν να αναζητήσουν προστασία σε άλλο κράτος, όταν το δικό τους αποτυγχάνει να τους την προσφέρει.

Τον περασμένο Νοέμβρη, βρέθηκα με μια αντιπροσωπεία Ευρωβουλευτών της Επιτροπής Δικαιωμάτων Γυναικών και Ισότητας Φύλου σε επίσκεψη μελέτης στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα σε χώρους προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων.

Το θέμα της επίσκεψής μας ήταν η έμφυλη βία και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. Επισκεφτήκαμε γυναίκες και δομές στήριξής τους στην Αθήνα, στον Ελαιώνα, στον Σκαραμαγκά, το Ελληνικό. Ακούσαμε πολλές ιστορίες, μερικές από αυτές με κάνουν να ανατριχιάζω από τη σκληρότητα.

Στη διαδρομή προς την ελευθερία, πολλές γυναίκες έπεσαν θύματα βίας. Είτε από τους ίδιους τους συζύγους τους είτε από αξιωματούχου είτε από  διακινητές. Δεν θέλω να επαναλάβω τις ιστορίες αυτές. Δεν είναι καλό παράδειγμα!

Στη διαδρομή για την επιστροφή από την αποστολή στην Αθήνα, σκεφτόμουν ότι παρ’ όλο που η Ελλάδα είναι ρημαγμένη από μια μακρά και οξεία οικονομική κρίση, ο ελληνικός λαός δεν έχει τσιγκουνευτεί καθόλου σε συναισθήματα ανθρωπιάς και έμπρακτης αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες που συρρέουν κατά χιλιάδες.

Ειδικά, τώρα, που οι ξενοφοβικές ηγεσίες χωρών της Ευρώπης επιλέγουν να κλείνουν τα σύνορα και θρέφουν ρατσιστικές πρακτικές.

Είναι καθήκον μας, σαν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να βοηθήσουμε ώστε οι γυναίκες, τα νεαρά κορίτσια κι αγόρια να είναι προστατευμένα , προχωρώντας στις απαραίτητες ρυθμίσεις και εφαρμόζοντας  τις διατάξεις της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Για να απαλύνουμε τον πόνο αυτών των γυναικών και να τις κάνουμε να νοιώσουν και πάλι ασφαλείς  για όσο χρόνο μείνουν μακριά από τις εστίες τους.

Για το θέμα αυτό εργαζόμαστε το διάστημα αυτό στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, για την ενδιάμεση έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, θέμα στο οποίο είμαι σκιώδης εισηγήτρια για την πολιτική ομάδα της GUE/NGL στην Επιτροπή Γυναικών FEMM. 

Φυσικά, στην έκθεση αυτή θα ζητήσουμε να πιέσει η Κομισιόν τα Κράτη-Μέλη να επικυρώσουν και να εφαρμόσουν την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

Έχουμε ένα δύσκολο δρόμο μπροστά μας. Γιατί;

Προσπαθούμε να δούμε τι άλλα επιχειρήματα πρέπει να βρούμε ώστε να παρθούν μέτρα σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Γιατί τα λογικά επιχειρήματα ξέρετε, δεν τα ακούν.

Μερικές φορές, όσο και σε όσους μιλάμε για την έμφυλη βία , μας αντιμετωπίζουν με κυνισμό, σαν να είμαστε γραφικοί. Κι αυτό που μας προβάλλουν σαν επιχείρημα για να μην πάρουν μέτρα είναι τα λεφτά!

Ένα λοιπόν από τα πράγματα, που θα βάλουμε μέσα στην έκθεση είναι να αποκαλύψουμε το ψέμα του υψηλού κόστους: εκτός από το ψυχολογικό κόστος για τους πολίτες τους, το πραγματικό οικονομικό κόστος που προκύπτει από την άσκηση βίας εις βάρος των γυναικών είναι τεράστιο.

Οι άμεσες και έμμεσες δαπάνες που προκύπτουν όταν ασκείται βία ανέρχονται σήμερα στα 34 δισεκατομμύρια ευρώ, για τα 47 κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Και ελπίζουμε και μ’ αυτό το επιχείρημα να πείσουμε τις κυβερνήσεις, που συνήθως είναι πιο ευαίσθητες στον ήχο του χρήματος,  να προχωρήσουν ταχύτερα στην κύρωση.

Είναι αρκετή η επικύρωση της Σύμβασης όπως δικαίως ζητάω, ως γυναίκα και ως Ευρωβουλευτής;

Φυσικά και όχι !!! Είναι απαραίτητη η αλλαγή της κουλτούρας με εκπαίδευση από μικρή ηλικία για αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των φύλων. Για να μάθουν οι άντρες πως η παραπάνω δύναμη που τους έδωσε η φύση δεν είναι για να  ασκούν βία ενάντια στις γυναίκες.»