Παρέμβαση Κ.Κούνεβα στην Ημερίδα 13/03/2015, «Η πολιτική για την αναπηρία, η αναπηρία για την πολιτική».

Παρέμβαση κατά στην έναρξη της Ημερίδας, «Η πολιτική για την αναπηρία, η αναπηρία για την πολιτική»

 

Θέλω με πολύ λίγα λόγια να εξηγήσω γιατί κάνουμε αυτή την ημερίδα.

Όταν έγινα ευρωβουλευτής, από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα να ασχοληθούμε μαζί με τους συνεργάτες μου, ήταν τα θέματα των αναπήρων. Όχι μόνο γιατί εγώ η ίδια καταλαβαίνω τι σημαίνει να ζεις με την αναπηρία. Αλλά και γιατί ήταν αρμοδιότητά μου, σαν μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Ήταν ένας από τους λόγους που διάλεξα να είμαι σε αυτή την Επιτροπή. Και για τους ίδιους λόγους μετέχω στο προεδρείο της Ομάδας Ευρωβουλευτών για την Αναπηρία.

Ξεκινήσαμε με τους συνεργάτες μου και σε συνεργασία με τους φορείς των αναπήρων να καταγράφουμε τι έχει συμβεί με τους αναπήρους στην Ελλάδα τα χρόνια των μνημονίων. Και πάθαμε σοκ διαπιστώνοντας πόσο βάναυσα είχαν φερθεί κυβερνήσεις και τρόικα σ’ αυτή την ομάδα συμπολιτών μας.

Αυτά που διαπιστώσαμε θα τα βρείτε στην έκθεση που έχουμε συντάξει.

Σκέφτομαι, όμως: ακόμη κι αν διορθωθούν οι αδικίες που έχουν γίνει σε βάρος των αναπήρων, θα είμαστε εντάξει; Ήταν σωστή η πολιτική για την αναπηρία που εφαρμοζόταν πριν τις περικοπές; Όχι.

Το σωστό ερώτημα για να δούμε αν ένα κράτος και μια κοινωνία φέρεται σωστά στους ανθρώπους που τους έχει κτυπήσει κάποια παραξενιά της φύσης, ένα ατύχημα, ή μια αρρώστια είναι το εξής:

Μπορώ εγώ, με τα προβλήματα που έχω στην όραση και σε άλλα όργανα του σώματός μου, να είμαι ευρωβουλευτής;

Μπορεί ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος να είναι ψυχίατρος;

Μπορεί ο Στίβενκ Χόκινγκ να είναι ο μεγαλύτερος αστροφυσικός της εποχής μας;

Μπορεί ο Σόιμπλε να είναι υπουργός της ισχυρότερης χώρας στην Ευρώπη;

Μπορεί η Βιβή Τσαβαλιά να είναι σύμβουλος στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας;

Μπορεί ένα κωφός να είναι γιατρός, ένας τυφλός να είναι ειδικός στην πληροφορική, ένας ψυχικά ασθενής να είναι ένας καλός δημόσιος λειτουργός;

Η απάντηση είναι ότι μπορούν. Αλλά όχι όλοι.

Μπορούν όσοι έχουν χρήματα. Μπορούν όσοι έχουν ένα οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον πρόθυμο να θυσιαστεί, να βρίσκεται διαρκώς πλάι στον ανάπηρο. Και μπορούν όσοι ζουν σε χώρες που έχουν ένα άλλο σύστημα στήριξης των αναπήρων, που τους βοηθούν όχι απλά να είναι στο σπίτι τους και να παίρνουν κάποια επιδόματα. Αλλά να είναι ενεργοί, χρήσιμοι, παραγωγικοί πολίτες, να μπορούν να κυνηγούν τα όνειρά τους όπως όλοι.

Αυτό είναι το ερώτημα και για την πολιτεία, και για την κοινωνία, και για τους φορείς της αναπηρίας.

Και γι’ αυτό καλέσαμε τους εκπροσώπους όλων αυτών των φορέων σ’ αυτή την ημερίδα, που είναι μόνο η αρχή. Θα συνεχίσουμε και στο Ευρωκοινοβούλιο και εδώ, στην Αθήνα με άλλες πρωτοβουλίες.

Εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες μας.