«Ανταγωνισμός συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους στην Ε.Ε.»

Δήλωση Κ. Κούνεβα στον «Δρόμο της Αριστεράς»

Στα ευρωπαϊκά όργανα, ακόμη κι όταν συζητάμε μεταξύ μας άνθρωποι από την Αριστερά, καμιά φορά πρέπει να δίνουμε μάχη ακόμη και για τις λέξεις και τις έννοιες. Μιλάμε, για παράδειγμα, για την ανταγωνιστικότητα. Είναι καλό πράγμα η ανταγωνιστικότητα;Στην Ατζέντα 2020 της Ε.Ε. η ανταγωνιστικότητα τίθεται ως κεντρικός στόχος και θεωρείται απόλυτο κριτήριο για τις πολιτικές απασχόλησης. Για τι είδους ανταγωνισμό, όμως, μιλούσαν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες; Όχι για έναν ανταγωνισμό βελτίωσης της ευημερίας, του κοινωνικού κράτους, των μισθών. Το αντίθετο. Για ανταγωνισμό μείωσης των μισθών, ανταγωνισμό λιτότητας και συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ανταγωνιστικότητας; Το ότι στην Ε.Ε. υπάρχει σήμερα ρεκόρ ανεργίας. Αυτό το θέμα αποτέλεσε αντικείμενο μιας από τις συζητήσεις στις Study Days της GUE/NGL, στην Αθήνα.

Κι είχαμε έτσι την ευκαιρία να ακούσουμε την αναπληρωτή υπουργό Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου να αναπτύσσει μια βασική ιδέα αντιστροφής του δόγματος της ανταγωνιστικότητας: αντί του ανταγωνισμού πίεσης των μισθών προς τα κάτω, μια συντονισμένη αύξηση των μισθών θα είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθεί το ΑΕΠ στην Ε.Ε. κατά 1,5% τον χρόνο, και να δημιουργηθούν περίπου 11 εκατ. θέσεις εργασίας. Αυτή ήταν μόνο μια από τις βασικές ιδέες που προκάλεσαν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, όπως για παράδειγμα το ερώτημα συναδέλφου Ευρωβουλευτή από τη Γερμανία για το πώς είναι δυνατό να επιβάλει η Ε.Ε. συντονισμένη αύξηση μισθών, όσο οι κοινωνικές πολιτικές παραμένουν προνόμιο των κυβερνήσεων, και όχι της κοινής ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Όσο, δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ένωση μένει μόνο μια οικονομική και όχι κοινωνική ένωση. Μα, αυτός δεν είναι ο στόχος μας; Αν ως Αριστερά, ως κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι των εργαζομένων, δεν έχουμε όραμα να κάνουμε την Ευρώπη μια κοινωνική ένωση, ποιος είναι ο λόγος να στηρίζουμε μια ένωση των κεφαλαίων και των αγορών;